Występowanie: powszechnie spotykana zarówno na terenie Polski, jak i w całej umiarkowanej strefie klimatycznej Europy i Azji

Surowiec: ziele lebiodki

Podstawowe substancje czynne: olejek eteryczny (zawierający głównie karwakrol, octan geranylu, p-cymen, tymol), seskwiterpeny, katechina, fenolokwasy (m. in. kwas rozmarynowy i jego depsydy) oraz flawonoidy (pochodne luteoliny, apigeniny i diosmetyny)

Działanie: W przeszłości uważano lebiodkę nieomal za panaceum... Obecnie jest stosowana przede wszystkim jako przyprawa w kuchni śródziemnomorskiej. Nie należy jednak zapominać o jej działaniu leczniczym. Wyciąg z tego zioła wzmaga wydzielanie śliny, soków trawiennych i śluzu (zwłaszcza w obrębie błon śluzowych górnych dróg oddechowych). Pobudza w niewielkim stopniu czynność gruczołów potowych, wytwarzanie żółci przez wątrobę oraz zwiększa ilość wydalanego moczu. Korzystnie wpływa na przyswajanie składników pokarmowych oraz wykazuje właściwości rozkurczowe i wiatropędne. Ponadto substancje czynne zawarte w olejku działają odkażająco i wiążą toksyczne produkty przemiany materii. Napary z lebiodki przynoszą ulgę w bólach głowy, bolesnym miesiączkowaniu i dolegliwościach reumatycznych. To domowy środek stosowany do płukania jamy ustnej i gardła oraz do inhalacji w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych.

Przeciwwskazania: Lebiodki nie powinny stosować kobiety w ciąży.

Preparaty zawierające lebiodkę: Vital A

Źródło: "CF News", marzec 2002